Ik heb deze blog gemaakt om al mijn gevoelens in op te schrijven. Ik vind het moeilijk om te zeggen wat ik denk en voel. En ik doe dit dan ook zelden. Nooit dus eigenlijk. Ik heb het gevoel dat ik door andere een keer in een hokje ben gestopt en daar kom ik de rest van mijn leven niet meer uit. Het hokje: 'verlegen.'  Maar ik ben niet álleen verlegen. Hoe kan iemand in hemelsnaam alleen verlegen zijn? Je kan ook niet alleen een mooi meisje of alleen stoer. Ik wil graag aan andere laten zien dat ik dát niet alleen ben. Maar hoe ik ook probeer altijd blijven ze dat vinden. Soms ga ik mezelfs naar dat hokje gedragen. Als ik een dag gewoon vrolijk met iemand praat en dan de lerares een keer iets tegen mij zegt. Dan is het gelijk van: 'Wow wat had jij vandaag? Jij bent echt druk als je naast die en die zit..' Niet erg bemoedigend dus.

Ik weet dan nooit iets goed om terug te zeggen. En ik wil altijd heel veel dingen tegen mensen zeggen. Wat ik er écht van vind en hoe ik me écht voel. Dat doe ik nooit. Maar dat zal ik wel in deze blok doen. Ik hoop dat ik dan me dan goed voel en me hart gelucht heb of dat ik het dan in RL tegen die mensen durven te zeggen.

Ik ga proberen zoveel mogelijk te schrijven en elke dag een berricht. Ik hoop dat andere daarmee inzien dat verlegen mensen niet alleen verlegen zijn of saai of weet ik veel wat. Maar ik doe dit vooral voor mezelf. Zodat ik niet meer tegen mezelf lieg of tegen anderen. Ik heb al een eerder een blog gehad op een andere site. Ik begon er enthousiast mee. Maar toen ik het teruglas merkte ik weer dat ik een rol speelde. Een rol die ik niet ben. Ik doe nu opnieuw een poging tot het opschrijven van mijn gevoelens. Zoals je ziet ben ik niet echt een schrijftalent en staat alles door elkaar. Maar dat maakt niet uit. Dit is voor mij, niet voor andere.

E.